Oost-Aziatische kusten werden van in de oertijd bevolk
door een bevolking die nest-gebonden is, waarbij de leden instinctief
afhankelijk zijn van het nest, en van nature uit niet anders kunnen, dan leven
voor hun nest of eigen gemeenschap. Afhankelijk van de individuele
intelligentie der leden zal een nest zich uitbreiden van een gezin tot een clan
of zelfs tot een heel gebied met gelijkgestemden. Net deze eigenschap, en de
kracht van de samenhang en eendracht van haar bevolking, geeft dat deze ontwikkeling meer gunstige kustgebieden
bezette en anderen verdrongen naar het binnenland. Kustgebieden geven via zeeën
en oceanen een stabiele voedsel bevoorrading door visserij, doch ook een
zachter klimaat, daar grote wateren als accumulatoren werken, en temperatuurschommelingen
reduceren.
De best ontwikkelden onder hen, weten zich vooral in het warm,
zuidelijk deel van Oost-Azië te handhaven, en vormen vandaag de zogenaamde
Indonesiërs. Hun nestinstinct leidt ertoe dat zij elke agressie mijden, daar
agressie en geweld hun nest zal bedreigen, en zij net zoals hun gemeenschap, hierdoor
niet alleen gevaar lopen, doch hierbij instinctief en onvoorwaardelijk hun leven
inzetten, om de eigen nestgemeenschap te vrijwaren. (kamikaze piloten)
Ook hier worden deze landen vooral bedreigt door immigraties
van volkeren die uit ander en minder ontwikkelde gebieden infiltreren, zich vestigen
en vermengen, waardoor vreemde DNA met minder gunstige eigenschappen verspreid worden,
en de maatschappij kunnen degraderen.
Immigratie uit ander gebieden kan, waar ze wenselijk zijn
en de maatschappij vooruit helpen, doch onder beding dat de wetten streng en
afdoende elke degradatie kan verijdelen, en criminaliteit kordaat afstraft, in
evenredigheid met de impact van de delicten.
De Indonesische gemeenschappen omarmen de islam, een
logisch gevolg van het feit dat de islam, iedereen zonder onderscheid, het recht
geeft zijn haven en goed te beschermen. De islam wordt overeenkomstig de gunstige
ontwikkeling van de meerderheid der
Indonesiërs, humaan benaderd en toegepast, waardoor deze meer dan welke andere moderne
godsdienst dan ook, de maatschappij om een redelijke wijze beschermt tegen willekeur.
De Indonesische landen en hun overheden nemen echter
wijselijk geen overheidsstandpunt in geloof of religie, waardoor deze niet als
een staatsgodsdienst doorgaat, en de overheid zich niet in de godsdienst inlaat,
waar deze geen bedreiging vormt.
De toepassingen van de sharia mag dan in de ogen van velen
een negatieve ontwikkeling zijn, doch is dat wel zo?
Sharia staat voor een verzameling van afspraken en wetten,
gebaseerd op de Koran, die de maatschappij moeten ordenen. Ook hier geld in de
gemeenschap die afdoende ontwikkeld is, dat de humane interpretatie van de
koran elke verloedering of onredelijkheid zal voorkomen. Sharia zal in een
gezonde maatschappij leiden tot een correct beleid zonder onderscheid, en de misdadiger
straffen in een redelijke verhouding tot zijn misdaden.
Zowel geloof als wetgeving leveren overal een resultaat
dat evenredig is met ontwikkeling van de bewoners van het gebied, wat zeker
niet pleit voor westerse landen.
Bij observatie van de bevolking is het verrassend dat de
echte Indonesiër goed te onderscheiden is van degene die een vreemd sociaal DNA
hebben? Het nestinstinct noopt de mensen instinctief al hun energie en
mogelijkheden in eerste instantie voor hun gemeenschap in te zetten, en slechts
de eigen zorg beperken tot wat zij echt nodig hebben om optimaal te functioneren. Hierdoor is het uiterst zelden dat mannen of
vrouwen zich met dure en waardevolle private juwelen tooien, tenzij het dient
in het kader van traditionele gebruiken, waarbij veelal de tooi een gemeenschappelijk
goed is. Persoonlijke goederen en juwelen zijn veelal op een artisanale wijze
vervaardigd uit natuurproducten van geringe waarde, en behelzen niet zelden
elementen en doel van traditionele aard of folklore.
Door het instinct is de Indonesiër onderworpen aan zijn
nest, waardoor gemeenschappen stabiel zijn en blijven, daar persoonlijke
behoeften en mening ondergeschikt zijn aan algemeen belang, en dit het
persoonlijke naar de achtergrond verdringt.
Vermenging met westerse DNA heeft hier mogelijk een zeer nadelig
effect, vooral waar de betrokken immigranten tot egocentrische individualistische
ontwikkelden uit het Midden-Oosten, Noord-Afrika, en de Indo-Europese regio’s
komen, of wanneer men met egoïstische Extroverte die een degradatie van de maatschappelijke
gerichte sociaal DNA vertegenwoordigen, uit deze gebieden te doen heeft.
